Scene 1
In de gang van het ziekenhuis zit Sophie’s moeder. Ze staart in shock voor zich uit, dan komt een man in doktersjas aangelopen. Je ziet dat hij iets wilt vertellen, dan wordt het geluid weggemoffeld. Vanachter een raam zie je Sophie staan met natte haren en een deken om zich heen.
Hier zouden we dus ziekenhuisgeluiden onder willen plaatsen, een hartmonitor op de achtergrond, zacht pratende mensen etc. Dat kan ik ook zelf wel doen aangezien je die wel gewoon van internet kan rippen, maar als je zelf nog een betere sfeer kan scheppen moet je dat vooral doen!
Scene 2
Sophie is aan het bellen met haar moeder over de was, wat overgaat in een gesprek over koetjes en kalfjes waaruit blijkt dat ze net verhuisd is en dat ze vroeger ook problemen heeft gehad met het maken van vrienden. Plots gaat de bel, als Sophie open doet staat Jolien voor de deur met een fles wijn.
Hier laten we het telefoongesprek zien dat nogal lichtjes over moet komen, muziek is hier niet nodig denk ik. Alleen een deurbel natuurlijk.
Scene 3
Sophie, Jolien, Doortje, Steffi en Roos zitten in een woonkamer wijn te drinken. Jolien, Doortje, Steffi en Roos hebben het over mensen die Sophie niet kent en je ziet dat Sophie zich afsluit van de gesprekken.
Rustige muziek op de achtergrond zou hier wel passen. De meisjes zijn gewoon bij Jolien thuis dus niet te opvallend. Sophie sluit zich op een gegeven moment voor een groot deel van haar omgeving af, misschien is het wel gaaf de muziek dan ook wat langzamer te laten spelen zodat ook dat het effect nog een beetje kan versterken.
Scene 4
Je ziet Jolien die Sophie de deur uit laat. Jolien lijkt bezorgd over Sophie omdat ze bijna niks gezegd heeft die avond en vraagt uiteindelijk of ze een keer mee uit wil gaan.
Je hoort op de achtergrond de vriendinnen nog vrolijk doorkletsen boven, maar dat sterft af naarmate de dialoog tussen Sophie en Jolien vordert.
Scene 5
Sophie loopt alleen terug over straat, er komt dan een meisje langsgelopen die haar op een ‘vreemde’ manier aankijkt (gefronst). Sophie kijkt naar haar kleding en dan weer naar de weg, ze loopt snel verder.
Een lage dreigende bass op het moment dat het meisje Sophie raar aan kijkt zal wel genoeg zijn. We proberen de illusie te scheppen dat dat wat ze ziet werkelijkheid is en dus niet in haar hoofd gebeurt. Net als Sophie weet de kijker nog niet dat ze last gaat krijgen van paniekaanvallen en die climax willen we nog even uitstellen.
Scene 6
Sophie maakt zich klaar om te gaan hardlopen. Terwijl ze aan het lopen is merkt ze echter dat iedereen naar haar kijkt. Ze versnelt en neemt een korte weg weer naar huis. Alle geluiden worden gedempt als Sophie de deur dicht doet.
Hier is dus weer een lage dreigende bass nodig gepaard met een fluisterende afkeurende stem van het meisje en nare opmerkingen van de jongens. Het volume loopt op waardoor ze haar lijken te achtervolgen. Wanneer Sophie de deur met een klap dicht laat vallen is ook al het geluid van buiten direct weg. Dit laat dus goed zien dat haar huis voor haar een veilige haven is.
Scene 7
Sophie loopt over het schoolplein. Als ze haar fiets pakt stoot ze per ongeluk er nog eentje om. De persoon die erbij staat begint opeens tegen Sophie te schreeuwen. Er komen meerdere mensen bij haar staan die allemaal met die persoon mee gaan doen.
Dan gaat opeens Sophie’s telefoon, het geluid van het geschreeuw valt weg en de persoon van de fiets lacht naar Sophie. Sophie draait zich om om de telefoon op te nemen. Jolien vraagt of Sophie zin heeft om mee te gaan naar een feestje, Sophie zit nog steeds hoog in adem en weigert.
Als Sophie naar huis fietst kijkt ze schichtig om zich heen en hoort alleen maar mensen praten en lachen.
Deze scene heeft eigenlijk dezelfde opbouw als de vorige scene. Alleen nu stopt het geluid wanneer de ringtone van haar telefoon klinkt. Je hoort hierna ook de jongen vriendelijk zeggen dat het niet uitmaakt en ook de kijker merkt nu dat het misschien niet helemaal de werkelijkheid was wat ze net te zien kregen.
Scene 8
Sophie komt binnen en gaat met Cosmo praten. Haar telefoon gaat, het is haar moeder, maar Sophie draait de telefoon om. Net als Sophie aan tafel wilt gaan zitten gaat opeens de deurbel. Jolien staat voor de deur die zegt dat Sophie toch meegaat naar het feest.
Deurbel, verder geen geluid. In haar huis is het veilig en stil, misschien dat we dat met muziek nog duidelijker kunnen maken maar ik denk dat het ook wel een gaaf effect geeft wanneer je het zo stil laat dat het misschien wel een beetje kil lijkt te zijn.
Scene 9
Sophie staat in een hoekje op een feest. Jolien staat te dansen op de dansvloer met haar vriendinnen en ze probeert Sophie de dansvloer op te trekken. Sophie merkt dat meerdere mensen naar haar kijken en om haar een beetje rustiger te maken drinkt ze nog een wijntje. Hoe meer wijn ze drinkt, hoe erger het wordt; iedereen lacht om haar en staart haar aan. Haar ademhaling versneld en uit paniek rent ze de deur uit.
Harde muziek die net onder de stemmen van de mensen blijft. Deze stemmen veranderen langzaam, wanneer iedereen om haar heen gaat staan hoor je alleen nog maar beledigingen. Sophie roept angstig om hulp maar haar stem komt bijna niet over het geluid van de muziek en de mensen om haar heen uit. De muziek wordt ondertussen vergezeld door een schelle piep die haar en de kijker helemaal gek maakt. Je hoort Sophie’s hart sneller kloppen en haar ademhaling versnellen, op de climax van de chaos rent ze de deur uit.
Scene 10
Sophie rent haar huis in maar de geluiden en beelden van het feest zijn nog steeds te horen en te zien. Dan gaat de telefoon, als Sophie opstaat om deze op te nemen gaat de oven piepen. De telefoon blijft rinkelen, de waterkoker gaat af. Sophie krijgt een enorme paniek aanval waardoor alle geluiden haar lijken te omringen. Op het toppunt van haar paniekaanval laat ze een glas vallen, hierdoor wordt het geluid gesust en rent Sophie naar de badkamer.
Ze laat het bad vollopen en als ze erin zit zien we dat ze in haar hoofd in een groot open water is.
Het geluid van het feest, de piep en de mensen blijft aanhouden. Deze worden samen met de geluiden uit haar huis een grote brij. Haar waterkoker, haar wekker en nog veel meer van dat soort huiselijke geluiden mengen zich en maken de chaos in haar hoofd nog erger. Ze besluit haar hoofd in het volgelopen bad te houden en wanneer dat gebeurd wordt alles gedempt en vertraagd. De schelle pieptoon verdwijnt net als de drukte in haar hoofd. Het lijkt bijna aangenaam te zijn, eindelijk is het weer stil om haar heen.
Scene 11
Terwijl Sophie met haar gezicht onder water is verandert haar omgeving in een lege water ruimte. Er komen geluiden en beelden van flashbacks, maar ook beelden van de ziekenhuis scene en de scene met een therapeut.
De stem van de therapeut galmt over het aangename geluid van de vorige scene. Na een tijdje hoor je ook de stem van Sophie’s moeder die angstig haar naam roept.
Scene 12
Alle geluiden en beelden zijn weg en Sophie zit alleen onder water, haar naam is vaag te horen. Dan komt Sophie boven en houdt haar moeder haar stevig vast, het beeld gaat na een tijdje op zwart.
Er klinkt geen muziek wanneer ze boven water is, alleen de geschrokken stem van haar moeder en Sophie die zachtjes moet huilen.
Scene 13
Sophie is aan het tekenen in haar ouderlijk huis. Haar moeder kijkt over haar schouder mee. Over dit beeld komt de tekst waarin staat hoeveel mensen lijden aan een angststoornis etc. Ook de aftiteling is dan te zien. Dit is het einde van onze film.
Uplifting muziek. Het is allemaal weer goed en rustig om haar heen, dit zou met muziek mooi ondersteunt kunnen worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten