Visuele analyse (Kayleigh)

Visuele analyse over Stil Water

Een film door Tinke Douma, Melanie Essink en Kayleigh de Hoogt

Stil water vertelt het verhaal van de 19jarige Sophie die door het leven moet gaan met een angststoornis. We willen mensen laten aanvoelen hoe het is om een angststoornis te hebben.

In de film volgen we het dagelijks leven van Sophie de Wit, ze is net verhuisd naar de grote stad en heeft nogal moeite met het aanpassen. Langzaamaan beginnen de mensen om Sophie  heen zich vreemd te gedragen en krijgt Sophie steeds meer het gevoel dat ze zich moet afsluiten van de mensen. Het wordt een chaos in Sophie’s hoofd en dit wordt ook uitgebeeld met de manier van filmen. Naarmate de film vordert wordt het gebruik van drukke camerastandpunten groter. Zo krijgt de kijker het gevoel dat zij in Sophies hoofd zitten en ze krijgen zo het verhaal op dezelfde manier mee als dat Sophie het beleefd.

Er wordt in de film gebruik gemaakt van een beperkte en subjectieve vertelwijze omdat het verhaal vanuit Sophie’s oogpunt vertelt wordt. Enkel op het begin is er een flashforward te zien, maar verder weet de kijker niks meer of minder dan Sophie. Er is geen gebruik gemaakt van een verteller, maar op het laatst is er wel een tekst op het beeld te zien. Deze vormt echter niet een extra personage maar licht het publiek in van een algemeen feit. Zo leeft het publiek echt mee met Sophie en worden ze op het einde geshockeerd en op hun plaats gewezen als de tekst in beeld verschijnt.

Qua mis-en-scene hebben we voornamelijk met de lengte van de shots en het licht gespeeld om zo de verandering in het gedrag van en emoties van Sophie aan te geven. Naarmate het einde wordt namelijk gebruikt gemaakt van korte achtereenvolgende shots en tijdens de keyscene, het feest, is er één groot licht op Sophie waardoor ze extra het gevoel heeft dat iedereen naar haar kijkt. Als Sophie de rust heeft gevonden is er echter weer gebruik gemaakt van lange shots. De kijker verlangt hier dan ook wel naar na de snelheid van de korte shots. Ook hebben we gebruik gemaakt van het symbool water, om de rustmomenten van Sophie hiernaar te herleiden.

Ons verhaal gaat in feite over een persoon die niet begrepen wordt maar die last heeft van iets dat in haarzelf zit. De enige manier om tot rust te komen is door zich af te schermen van de wereld om zich heen. Deze rust vind ze dan ook in het water.

Er wordt in veel films gebruik gemaakt van een hoofdpersonage die zich buitengesloten voelt van de wereld, maar het werk waar wij Stil Water mee willen vergelijken is Percy Jackson and the Olympians the Lightning Thief. In deze film en boekenserie is Percy Jackson ook afgezonderd van de mensen om zich heen, maar dit komt omdat hij anders is van binnen en hier kan hij niks aan doen. De enige plek waar hij zich fijn voelt en tot rust kan komen is ook in het water, net als Sophie. Ook hij krijgt te horen waarom hij zich zo voelt en hij krijgt hier hulp bij, zo’n soort mentor heeft Sophie ook gekregen.